Ergens in de meest prille zomerdagen van vorig jaar kruisten onze ogen elkaars wegen voor het eerst. Om de hoek van de cornflakes zag ik haar tobben over een der grotere keuzes in het leven: wit, bruin of meergranen. Haar zwoele blik verleidde mij die donderdagmiddag in haar richting. Daar bij de broodafdeling, met stip het meest romantische hoekje van onze supermarkt, bekeken we elkaar zwijgzaam van top tot teen.

Sindsdien kom ik haar regelmatig tegen. Binnen een paar maanden is er een chemie tussen ons ontstaan, die alsmaar groter is geworden. En nog maar één keer tot nu toe heb ik – angsthaast dat ik ben – de stoute schoenen durven aantrekken. Tijdens de vrijdagmiddagspits wees ik haar op de snellere kassa van Priscilla, links nummer drie. Met een oogverblindende lach bedankte ze me. Het deed me meer dan honderdduizend woorden.

Dat was maar goed ook. Ze spreekt namelijk niet al te best Nederlands; haar accent doet meer denken aan een ver Oost Europees land. Een Slavische schoonheid wellicht, ver van haar familie geïsoleerd. Of misschien een Zigeunermeisje. Zou ze hier soms studeren?

We hebben precies hetzelfde ritme. Elke middag zo rond een uurtje of twee, als ik uit m’n bed kom, en zij weet ik veel waar vandaan zien we elkaar. Soms stel ik m’n bezoekje aan de supermarkt expres even uit, als ik te vroeg wakker ben. Gewoon om de kans dat ik haar tegen kom te vergroten. Mijn boodschappen zijn een secundaire drijfveer geworden voor een bezoekje aan de supermarkt. Voldaan is het pas als ik haar weer gezien heb.

Tot vandaag. Geen dag zal meer hetzelfde zijn. Ik zal op zoek moeten naar nieuwe liefde, en erger nog: een andere supermarkt.

Terwijl ik m’n winkelmandje nog aan het uitzoeken ben passeert ze me van rechts. Haar uitdagende blik lonkt m’n hoofd mee met de richting van haar charmante looppas. Links de bocht om bij de uitgang. Ik staar nog even na terwijl ze de straat oversteekt. Had ik dat maar niet gedaan.

Achter het kruispunt voor onze supermarkt schuilt het meest onzedelijke hoekje van de stad. Een onguur rijtje met kroegen waar oude havenmannetjes zich beschenken en sleeën van dubieuze auto’s met geblindeerde ramen flaneren. Boven de entreepoort van het barretje op de hoek van de straat schreeuwt een fel rood neonlicht om aandacht: Mon Cherie. Gedesillusioneerd schud ik m’n hoofd terwijl ze de gespierde uitsmijter groet en naar binnen stapt. Ik wend m’n hoofd een andere kant op en verzucht: waarom ben je toch dit wat je bent?

Al 24 jaar lang zie ik er elke keer weer steevast tegenop. Het liefst zou ik gewoon helemaal niet gaan, maar het is voor mij helaas onvermijdelijk. Het alternatief zou waarschijnlijk een volledig kale kop opleveren en ik weet niet of ik daar zo goed mee om zou kunnen gaan. Dus ga ik maar weer, meestal elke 6 a 8 weken, hoe onverdraaglijk ook. Deze keer was ik wat later. Logisch gevolg van keihard opzien tegen de behandeling.

Voor de verandering eens een keer de Cosmo kapper. Niet dat ik na het ontslag nemen bij alle bijbaantjes die ik tot voor kort had opeens zo in het geld zwem,.. integendeel. Evenmin omdat ik graag mijn 10 euro en 50 cent vaste kapper (schuine streep antiekzaakje, kunstgalerij en hangplek voor oude, bejaarde mannetjes) inruil voor een willekeurige vreemde met een schaar. Nee,.. ik had een cadeaubon.

Terwijl ik aan de telefoon hing om de afspraak te maken (de salon bevindt zich pal tegenover mijn voordeur, maar de bonnefooi was me even te avontuurlijk) hield ik me al zwijgend voor: ‘Nu een keer echt iets anders Tom, wat precies weet ik niet, maar vooral anders. Laat je nou niet weer afkopen met een paar plukjes minder.’

‘Misschien wel iets echt heel kort, maar vooral anders’, fluisterde ik mezelf op het laatste moment nog toe terwijl ik vanochtend om 10:09, fashionably late, mijn voet over de drempel van kapsalon Cosmo Hairstyling aan de Eendrachtsweg plaatste. Haar ontvangst was overweldigend. Veel beter dan die van de bebaarde Jan met een te kort bouwvakkersblousje en een oerwoud aan uitpuilend borsthaar.

De beeldschone kapster, die zich lieflijk introduceerde als Kim, wist me te vergemakkelijken met een simpele vraag; nou ja twee eigenlijk. Koffie of thee was de eerste, en daarna kwam het. Eindelijk eens een keer wat anders dan het altijd lastige: ‘hoe wil je het?’ Ik bedoel,wie betaalt er nou wie om wie te knippen? “Wij voeren bij Cosmo verschillende productlines,” legde ze me haarfijn voor. Kim zei dat ze m’n haar wilde wassen, maar vroeg me of ik de standaard behandeling wilde, of de speciale massagebehandeling. Stiekem kneep ik even in m’n arm om te kijken of ik niet aan het dromen was.

“Die is wel duurder”, probeerde ze de illusie te verwerpen. Met m’n rechterhand in m’n broekzak kreukelde ik stilletjes de cadeaubon die me een paar dagen eerder door Volkskrant Banen geschonken was. Met een kleine, ondeugende grijns op m’n gezicht vervolgde ik kort daarna trefzeker met de woorden: “Doe toch die massagebehandeling maar.”

30 minuten genot volgden, 1800 in complete extase uitgetelde seconden exact. Daar droeg haar koffie ook een klein beetje aan bij overigens. Het enige wat ik uit m’n mond kreeg af en toe was een simpel knikje. Vooral instemmend, ik wilde Kim zeker niet tegenspreken. En ik was verlegen,.. zeer verlegen.

En daarom – vermoed ik - sta ik hier nu, enige uren later, lichtelijk onvoldaan, mezelf in m’n spiegel terug te kijken om me af te vragen wat er verder van dat knippen is terecht gekomen. Er is echt geen centimeter af,.. en dat is prima, want dat wordt volgende week lekker terugkomen.