“Wat voor pizza is dat?”, wees ik naar een goudbruin stukje met gloedrode stukjes vlees en groene rondjes groente. “Teriyaki”, zei de man op z’n beste New Yorks. Ik keek hem vragend aan. “Stukjes kip en groene pepertjes”, verduidelijkte hij al snel. “Ja!”, riep ik verlekkerd. “Doet u mij maar een stuk.”

Terwijl de beste man zorgvuldig m’n pizzaslice sneed, telde ik m’n winst al zachtjes uit. Elke soort kostte vandaag maar twee euro vijftig. En de Teriyaki, zo las ik op de menukaart aan de wand, was normaal gesproken drie euro vijfentwintig. “En dan heb ik nog zo’n pas voor vijfentwintig procent studentenkorting. Dat is dan uhm,.. twee vijftig gedeeld door vier is,..”, mompelde ik binnensmond.

Maar helaas: “Dat wordt dan twee euro en vijftig cent”, interrumpeerde de pizzaverkoper mijn verbale hersengekraak. Om er bovendien gelijk achterna te volgen: “Wil je er nog wat drinken bij?” “Ha,” dacht ik, “ja, daar wilt ‘ie vast en zeker geld op verdienen.”

Maar ik wist hem af te troeven. Ik toonde snel m’n kortingspas. Die vijfentwintig procent korting moest en zou eraf. Waarop hij stellig afwijzend reageerde: “Zit al korting op, hé.” Verhip, dacht ik. Maar ik was in ieder geval mooi van die vervelende vraag af gekomen. Een drankje erbij. Wat dacht hij wel niet. Dat het geld me op de rug groeit?

Wist ik op dat moment veel hoeveel spijt ik van mijn afwijzing zou krijgen.

Gezien mijn intense verlangen voor dit stuk pizza accepteerde ik de onderhandelingsnederlaag. Tevreden rekende ik een Europese rijksdaalder met de beste man af en vervolgde m’n weg de trein in. Net op tijd, de deuren sloten en ik nestelde me in een vierzits.

Halleluja, bedacht ik me bij de eerste happen. Alsof er een engeltje over m’n tong pieste. Alhoewel,.. een duiveltje wellicht. Ik voelde hem prikken met een vurige mestvork. Het waren de groene pepertjes. “Water! Water!”, wilde ik schreeuwen. Maar de overvolle coupé hield me in. Twee uur lang heb ik mezelf met de mond open tegen het raampje gedrukt. Waarom was ik nou toch weer zo gierig geweest?

Het is ver na middernacht als ik de voordeur achter me dichttrek en opeens middenin de binnenstad van Utrecht sta. Luttele meters van de stoep vandaan beweegt een zwerver zich wankelend over de rijbaan. In de ene hand een fles Bacardi, aan de andere hand een spiksplinternieuwe fiets.

Met een half vermogen observeer ik kort, maar aandachtig.

Grauwe doorgetrokken wenkbrauwen overschaduwen z’n oogleden volledig. Een onverzorgde baardgroei bedekt een groot deel van het gezicht. Maar de rimpels verraden zijn bejaarde leeftijd. Een blik in z’n ogen vertelt een heel levensverhaal. Wanneer mijn ogen langzaam verder naar beneden glijden kom ik bij een titanium prothesebeen uit. “Van dat spul waar ze mee naar de maan vliegen,” zal hij ongetwijfeld ooit tegen z’n vrienden gegrapt hebben.

Maar die vrienden zijn nu in geen velden of wegen te bekennen. De man is duidelijk eenzaam en zwerft rond met zijn mobiele fietsenhandel. Aan zijn met olie bevlekte handen te zien komt ook deze fiets vers van de ‘toonbank’.

Een passerende studente op straat toont interesse. “Wat moet die kosten?” Twintig euro vraagt de zwerver stellig en beweert trots: “Een schijntje. Zelfs het licht werkt.” Van vijf tot vijftien vliegen de bedragen vervolgens om m’n oren. Inmiddels is er een nieuwe student bij de handel betrokken. Vers uit het nachtleven gekropen, klaar voor de ochtend en ogenschijnlijk meer behoeftig. Maar volgens de wetten van de marktwerking zijn het alleen de bedragen die tellen. Zo ook hier.

En opeens ontpopt de tot voor kort zo eenzame zwerver zich tot het middelpunt van de aandacht.

Uiteindelijk overwint het meisje de spontane straatbieding. Acht euro wordt er handje contantje afgerekend en de zwerver gaat er euforisch met de winst vandoor. Een steegje verderop gaat de man weer verder met z’n werk. Een nieuwe fiets, nieuwe kansen. Ik laat hem. De cyclus wordt opnieuw opgestart. Dit is je reinste Hollandse cultuur. Prachtig. Ik loop weg met een tevreden glimlach en vervolg opgewekt m’n route naar huis.