Ergens in de meest prille zomerdagen van vorig jaar kruisten onze ogen elkaars wegen voor het eerst. Om de hoek van de cornflakes zag ik haar tobben over een der grotere keuzes in het leven: wit, bruin of meergranen. Haar zwoele blik verleidde mij die donderdagmiddag in haar richting. Daar bij de broodafdeling, met stip het meest romantische hoekje van onze supermarkt, bekeken we elkaar zwijgzaam van top tot teen.

Sindsdien kom ik haar regelmatig tegen. Binnen een paar maanden is er een chemie tussen ons ontstaan, die alsmaar groter is geworden. En nog maar één keer tot nu toe heb ik – angsthaast dat ik ben – de stoute schoenen durven aantrekken. Tijdens de vrijdagmiddagspits wees ik haar op de snellere kassa van Priscilla, links nummer drie. Met een oogverblindende lach bedankte ze me. Het deed me meer dan honderdduizend woorden.

Dat was maar goed ook. Ze spreekt namelijk niet al te best Nederlands; haar accent doet meer denken aan een ver Oost Europees land. Een Slavische schoonheid wellicht, ver van haar familie geïsoleerd. Of misschien een Zigeunermeisje. Zou ze hier soms studeren?

We hebben precies hetzelfde ritme. Elke middag zo rond een uurtje of twee, als ik uit m’n bed kom, en zij weet ik veel waar vandaan zien we elkaar. Soms stel ik m’n bezoekje aan de supermarkt expres even uit, als ik te vroeg wakker ben. Gewoon om de kans dat ik haar tegen kom te vergroten. Mijn boodschappen zijn een secundaire drijfveer geworden voor een bezoekje aan de supermarkt. Voldaan is het pas als ik haar weer gezien heb.

Tot vandaag. Geen dag zal meer hetzelfde zijn. Ik zal op zoek moeten naar nieuwe liefde, en erger nog: een andere supermarkt.

Terwijl ik m’n winkelmandje nog aan het uitzoeken ben passeert ze me van rechts. Haar uitdagende blik lonkt m’n hoofd mee met de richting van haar charmante looppas. Links de bocht om bij de uitgang. Ik staar nog even na terwijl ze de straat oversteekt. Had ik dat maar niet gedaan.

Achter het kruispunt voor onze supermarkt schuilt het meest onzedelijke hoekje van de stad. Een onguur rijtje met kroegen waar oude havenmannetjes zich beschenken en sleeën van dubieuze auto’s met geblindeerde ramen flaneren. Boven de entreepoort van het barretje op de hoek van de straat schreeuwt een fel rood neonlicht om aandacht: Mon Cherie. Gedesillusioneerd schud ik m’n hoofd terwijl ze de gespierde uitsmijter groet en naar binnen stapt. Ik wend m’n hoofd een andere kant op en verzucht: waarom ben je toch dit wat je bent?

Goed gehumeurd en minstens zo gebekt besloot ik die middag naar de supermarkt te fietsen. Met een zon die vrolijk teruglachte daalde ik de statige Rotterdamse Westersingel af. Met geknepen oogjes en wuivende handjes schermde ik de felle zon van me weg, slingerend over het fietspad als de korte nacht daarvoor.

Een blik van herkenning lachte me toe bij het stoplicht. Weer ‘s wat anders dan een blik bier. “Hey! Jij hier!”, riep ik enthousiast terwijl ik licht vertwijfeld afremde. Je hebt kennissen waar je voor afstapt en kennissen voor wie je extra hard doorfietst. Deze jonge dame zat precies in het midden.

 - “Ja, jij dan?”
“Zo dat is wel een tijdje geleden zeg. Je bent veranderd! Waar ga je naar toe?”
 - “School! En jij?”
“Even naar de winkel. Maar hoe is het met je?”
 - “Ja goed hoor! Met jou dan?”
“Ja best prima,..”

Een knipoog later sprong het stoplicht op groen.

 - “Ik heb een beetje haast,..”

En dat was maar goed ook. Ik wenste haar succes, een fijne dag en wat al niet.

In de rij voor de kassa overdenk ik nog even de ontmoeting. ‘Was ze het eigenlijk wel?’, is de laatste gedachte die m’n hoofd koestert wanneer ik de caissière opbiecht mijn bonuskaart thuis te hebben liggen.

Eenmaal thuis gekomen lees ik een opdringerige e-mail die me uitnodigt iemands waarbenjij.nu blog te lezen. “Laatste twee weken Sydney!”, kopt haar zoveelste berichtje. En dan pas realiseer ik me wat ik gedaan heb: de arme meid, ze was het niet. Heb ik dan echt met een totaal vreemde staan praten?

Leuk was het wel.

Verrast frons ik m’n ogen en neem me stellig voor: dit ga ik veel vaker doen!

Maandagochtend, 11:00. Op een enkele passant na is het centrum van Rotterdam vrijwel uitgestorven. Winkels massaal gesloten, mensen keihard aan het werk, jongeren aan de studie. Een lege binnenstad; alleen de supermarkt heeft in deze maandagvroegte haar deuren al opengesteld aan oude vrouwtjes, mijzelf en een heel ander bepaald behoevend publiek.

In de AH op de Lijnbaan sta ik met twee zwervers, een werkloze en een alcoholist in de rij van de kassa. Ik krijg er medelijden en een brok in m’n keel van. Voor een deel gewoon pure empathie voor deze mensen met overduidelijk grote problemen in hun leven. Dat zie je aan de (on)verzorging; lange, zorgelijk grijze haren, vieze oude, stinkende kleren en een gebit die al lange tijd niet meer gepenetreerd is – voor zover er nog van tanden te spreken is. Daarnaast hebben ze blijkbaar heel erg veel dorst. Zelfs al op maandagochtend. Blikjes bier passeren en masse de kassaband en flankeren van alle kanten mijn croissant, appel en verse jus. ‘Best’ bier – liegt het etiket.

Gedegradeerd tot bierschenker scant de ijverige kassajuf de producten. Uiterst geroutineerd, maar op haar vriendelijke begroeting krijgt ze weinig reactie. De ogen van deze klant zijn 100% gefocust op zijn aankoop. Na het afrekenen wordt het bier dan ook direct uit de handen van de caissière gerukt, alsof het een klomp goud is.

Schrijnend.

En tot vanochtend zit ik nog in over deze gang van zaken.

Maar al YouTubende kom ik erachter dat ik er weer ’s helemaal naast zit. Mijn kortzichtige ‘blik’ heeft me weer op een totaal verkeerd spoor geleid. Blikjes bier vervullen veel meer functies en de mensen uit de kassarij hebben er zelfs een liedje over geschreven: