“Mister. Mister. I want trainee become Microsoft,” schiet het hotelhulpje me knullig aan. De Egyptische jongen, gekleed in het zwartgrijs Intercontinental uniform, ziet zijn kans schoon. Hij kijkt me hoopvol en met vertrouwen in de ogen. In mijn beste gebroken Engels probeer ik uit te leggen dat ik niet voor zijn droomwerkgever werk. Met m’n vingers wijzend toon ik hem het verschil tussen de gele persbadges, en de blauwe voor de Microsoft-werknemers. “Look for blue. Talk to them and tell them about your dreams,” probeer ik Obamiaans over te brengen.

De verschillen zijn hier tijdens de Imagine Cup wereldsgroot. Het contrast is immens. Aan de ene kant de jonge talenten die hier met al hun know-how en presentatieskills innovaties aan de wereld tonen. Aan de andere kant de leeftijdsgenoten die in het hotel aan het werk zijn. De verschillende maaltijdgangen bemannen, Nespresso’s schenken, traptreden poetsen of een willekeurig stopcontact afstoffen. Het is ongelooflijk hoe dienstbaar, maar ook nederig, het personeel zich opstelt.

Bill Gates-opvolger Ray Ozzie had het in zijn openingsspeech over dromen. Succes begint met een droom. “And if you don’t have one, get one,” preekte hij de deelnemers. Veel van deze hoteljochies hebben ook een droom. Maar misschien blijft het daar ook bij.

Op Den Haag Centraal ontwaak ik uit een naschools middagdutje en zie ik door mijn geknepen oogjes een oudere man de overvolle tweede klasse coupé binnenstrompelen. De man werpt een bezorgde blik naar de bezette stoelen om zich heen. Ik zie mijn kans en spring spontaan overeind.

“Meneer, wilt u mijn stoel misschien hebben?” De man kijkt me dankbaar aan, alsof ik hem zojuist het eeuwige leven heb geschonken.

Vijf treinstoelen verderop verlaat ik door een glazen klapdeurtje de tweede klasse en nestel me in een van de talrijke lege fauteuils van de eerste klasse en zet m’n middagdutje rustig voort.

Heerlijk, dat spitsuur.

Stiekem best cool eigenlijk; ergens keihard zo’n lange tijd voor inzetten en daar dan de voorpagina van een landelijke krant mee halen. Ok, het blijft ‘maar’ de Sp!ts, maar op het moment dat je ’s ochtends doodop en vermoeid van de eerste congresdag de televisie aanzet en het op Goedemorgen Nederland ook nog voorbij ziet komen,..

(klik hier voor vergroting)	(klik hier voor het fragment)