“Mister. Mister. I want trainee become Microsoft,” schiet het hotelhulpje me knullig aan. De Egyptische jongen, gekleed in het zwartgrijs Intercontinental uniform, ziet zijn kans schoon. Hij kijkt me hoopvol en met vertrouwen in de ogen. In mijn beste gebroken Engels probeer ik uit te leggen dat ik niet voor zijn droomwerkgever werk. Met m’n vingers wijzend toon ik hem het verschil tussen de gele persbadges, en de blauwe voor de Microsoft-werknemers. “Look for blue. Talk to them and tell them about your dreams,” probeer ik Obamiaans over te brengen.

De verschillen zijn hier tijdens de Imagine Cup wereldsgroot. Het contrast is immens. Aan de ene kant de jonge talenten die hier met al hun know-how en presentatieskills innovaties aan de wereld tonen. Aan de andere kant de leeftijdsgenoten die in het hotel aan het werk zijn. De verschillende maaltijdgangen bemannen, Nespresso’s schenken, traptreden poetsen of een willekeurig stopcontact afstoffen. Het is ongelooflijk hoe dienstbaar, maar ook nederig, het personeel zich opstelt.

Bill Gates-opvolger Ray Ozzie had het in zijn openingsspeech over dromen. Succes begint met een droom. “And if you don’t have one, get one,” preekte hij de deelnemers. Veel van deze hoteljochies hebben ook een droom. Maar misschien blijft het daar ook bij.

De techniek staat werkelijk voor niks.

Wetenschappers in Genève zijn, in het grootste natuurwetenschappelijke experiment ter wereld, bezig met het nabootsen van de oerknal. Steve Jobs heeft aangekondigd Apple’s iPod te gaan opwaarderen tot een capaciteit van 120GB; al snel goed voor zo’n 2.000 cd’s in je broekzak. Mijn nrc.next opende vandaag met een verhaal over de nabije toekomst van energiebeheersing – met je iPhone of BlackBerry mobiel inloggen op een controlepanel van je huis, om de thermostaat iets bij te stellen of de ketel, koelkast en airconditioning een paar keer kort uit te zetten.

Net als mensen zijn computers tot steeds meer in staat, maar denken ondertussen steeds minder na.

Even voor het slapen gaan zet ik na een uur of drie ploeteren een punt achter een lappendeken van tekst. Dat zal ik morgenochtend verder sorteren en in m’n scriptie voegen, neem ik me voor. Zes uur later verzoekt m’n wekker me vriendelijk, doch dringend, uit bed te komen. "Nieuwe updates zijn geïnstalleerd en klaar voor gebruik," meldt een tekstballonnetje op het bureaublad van mijn computer me trots: “Windows is automatisch opnieuw opgestart.” Ik speur elke pixel van het beeldscherm grondig na, maar helaas: die tekstbestandjes zijn echt weg.