Het is ver na middernacht als ik de voordeur achter me dichttrek en opeens middenin de binnenstad van Utrecht sta. Luttele meters van de stoep vandaan beweegt een zwerver zich wankelend over de rijbaan. In de ene hand een fles Bacardi, aan de andere hand een spiksplinternieuwe fiets.

Met een half vermogen observeer ik kort, maar aandachtig.

Grauwe doorgetrokken wenkbrauwen overschaduwen z’n oogleden volledig. Een onverzorgde baardgroei bedekt een groot deel van het gezicht. Maar de rimpels verraden zijn bejaarde leeftijd. Een blik in z’n ogen vertelt een heel levensverhaal. Wanneer mijn ogen langzaam verder naar beneden glijden kom ik bij een titanium prothesebeen uit. “Van dat spul waar ze mee naar de maan vliegen,” zal hij ongetwijfeld ooit tegen z’n vrienden gegrapt hebben.

Maar die vrienden zijn nu in geen velden of wegen te bekennen. De man is duidelijk eenzaam en zwerft rond met zijn mobiele fietsenhandel. Aan zijn met olie bevlekte handen te zien komt ook deze fiets vers van de ‘toonbank’.

Een passerende studente op straat toont interesse. “Wat moet die kosten?” Twintig euro vraagt de zwerver stellig en beweert trots: “Een schijntje. Zelfs het licht werkt.” Van vijf tot vijftien vliegen de bedragen vervolgens om m’n oren. Inmiddels is er een nieuwe student bij de handel betrokken. Vers uit het nachtleven gekropen, klaar voor de ochtend en ogenschijnlijk meer behoeftig. Maar volgens de wetten van de marktwerking zijn het alleen de bedragen die tellen. Zo ook hier.

En opeens ontpopt de tot voor kort zo eenzame zwerver zich tot het middelpunt van de aandacht.

Uiteindelijk overwint het meisje de spontane straatbieding. Acht euro wordt er handje contantje afgerekend en de zwerver gaat er euforisch met de winst vandoor. Een steegje verderop gaat de man weer verder met z’n werk. Een nieuwe fiets, nieuwe kansen. Ik laat hem. De cyclus wordt opnieuw opgestart. Dit is je reinste Hollandse cultuur. Prachtig. Ik loop weg met een tevreden glimlach en vervolg opgewekt m’n route naar huis.

Goed gehumeurd en minstens zo gebekt besloot ik die middag naar de supermarkt te fietsen. Met een zon die vrolijk teruglachte daalde ik de statige Rotterdamse Westersingel af. Met geknepen oogjes en wuivende handjes schermde ik de felle zon van me weg, slingerend over het fietspad als de korte nacht daarvoor.

Een blik van herkenning lachte me toe bij het stoplicht. Weer ‘s wat anders dan een blik bier. “Hey! Jij hier!”, riep ik enthousiast terwijl ik licht vertwijfeld afremde. Je hebt kennissen waar je voor afstapt en kennissen voor wie je extra hard doorfietst. Deze jonge dame zat precies in het midden.

 - “Ja, jij dan?”
“Zo dat is wel een tijdje geleden zeg. Je bent veranderd! Waar ga je naar toe?”
 - “School! En jij?”
“Even naar de winkel. Maar hoe is het met je?”
 - “Ja goed hoor! Met jou dan?”
“Ja best prima,..”

Een knipoog later sprong het stoplicht op groen.

 - “Ik heb een beetje haast,..”

En dat was maar goed ook. Ik wenste haar succes, een fijne dag en wat al niet.

In de rij voor de kassa overdenk ik nog even de ontmoeting. ‘Was ze het eigenlijk wel?’, is de laatste gedachte die m’n hoofd koestert wanneer ik de caissière opbiecht mijn bonuskaart thuis te hebben liggen.

Eenmaal thuis gekomen lees ik een opdringerige e-mail die me uitnodigt iemands waarbenjij.nu blog te lezen. “Laatste twee weken Sydney!”, kopt haar zoveelste berichtje. En dan pas realiseer ik me wat ik gedaan heb: de arme meid, ze was het niet. Heb ik dan echt met een totaal vreemde staan praten?

Leuk was het wel.

Verrast frons ik m’n ogen en neem me stellig voor: dit ga ik veel vaker doen!