“Mister. Mister. I want trainee become Microsoft,” schiet het hotelhulpje me knullig aan. De Egyptische jongen, gekleed in het zwartgrijs Intercontinental uniform, ziet zijn kans schoon. Hij kijkt me hoopvol en met vertrouwen in de ogen. In mijn beste gebroken Engels probeer ik uit te leggen dat ik niet voor zijn droomwerkgever werk. Met m’n vingers wijzend toon ik hem het verschil tussen de gele persbadges, en de blauwe voor de Microsoft-werknemers. “Look for blue. Talk to them and tell them about your dreams,” probeer ik Obamiaans over te brengen.

De verschillen zijn hier tijdens de Imagine Cup wereldsgroot. Het contrast is immens. Aan de ene kant de jonge talenten die hier met al hun know-how en presentatieskills innovaties aan de wereld tonen. Aan de andere kant de leeftijdsgenoten die in het hotel aan het werk zijn. De verschillende maaltijdgangen bemannen, Nespresso’s schenken, traptreden poetsen of een willekeurig stopcontact afstoffen. Het is ongelooflijk hoe dienstbaar, maar ook nederig, het personeel zich opstelt.

Bill Gates-opvolger Ray Ozzie had het in zijn openingsspeech over dromen. Succes begint met een droom. “And if you don’t have one, get one,” preekte hij de deelnemers. Veel van deze hoteljochies hebben ook een droom. Maar misschien blijft het daar ook bij.

Moet ik nou terugzwaaien? Het gaat immers niet om mij, maar om Coen, Giel en Paul. Maar ja, weet dat kleine kindje veel? Die is gewoon lekker met z’n papa en mama mee. Een dagje naar de Grote Markt in Breda, zwaaien naar de mensen achter het glas. Daar, nog eentje. Op de nek van z’n vader. Wie ben ik dan om niet terug te zwaaien? Of om wel terug te zwaaien? Moeilijk.

Het is net of ik in een dierentuin ben. Maar dan aan de verkeerde kant van het glas sta. Of de goede kant? Wat een hoop mensen. Ze maken foto’s. Van mij, met Paul op de bank. Op de felrode Kramfors van IKEA. Ja sorry, ik heb de vervelende eigenschap dat ik alle bankstellen van IKEA uit m’n hoofd ken. Even een korte pauze. Ik sta op. Coen Swijnenberg wil me een hand geven.

Wil MIJ een hand geven.

Maar ik heb beloofd niet in beeld te lopen. Wat moet ik doen? Ik doe het gewoon. “Welkom in ons huis,” stelt hij me gerust. En bedankt! Een klein babbeltje en voor ik het weet is Paul ook weer terug. En Giel doet ook even gezellig mee. Als een stel hoeren staan we achter het glas te ouwehoeren bij de mengtafel. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.

Het komt me zo bekend voor. Dit heb ik een keer eerder meegemaakt, maar toen werd ik na afloop gedesillusioneerd wakker.

Dit keer niet. Ik knijp mezelf drie keer in m’n arm voor de zekerheid. Er gebeurt niks. Nou ja, een rode striem op m’n arm. En een beetje pijn. Maar meer niet. Een sms’je op m’n telefoon bevestigt m’n hoop. Gelukkig staat m’n telefoon op trilstand. “Zie kje nou in beeld lope int Glazen Huis?WTF!”

Lees ook het verslag (en interview) door Jorn Agterberg op Radioactive.