Vooruit dan maar: voor het slapen gaan nog even een vluggertje. Echt genieten doe ik er niet van, maar het moét. Een ondeugend prikkeltje in m’n hoofd dwingt me er toe. Als een duiveltje kijkt ‘ie mee over m’n rechterschouder. Goedkeurend. Klaar. Maar achteraf vraag ik me altijd weer af waarom ik me heb laten gaan. Hoe kon ik het weer laten gebeuren? En echt beter voel ik me – wederom – niet.

Op dit soort momenten verlang ik altijd weer naar vroeger. Naar die onbezorgde tijd. Toen ik nog een kind was. En vooral: onschuldig. Van geen kwaad bewust. Toegeven: af en toe een stiekeme graai in de snoeptrommel. Of een koekje pikken uit het rode blik op de bovenste keukenplank. Maar dat heb ik allemaal weten af te leren. Waarom dit dan niet?

Ik leef in een continue waan. Mijn ogen turen als een bezetene om me heen op zoek naar de mogelijkheid te zondigen. Een geschikt moment, een mogelijke kans. Soms vind ik mezelf op de WC terug en hang ik half boven de pot. Even stiekem, met de deur op slot. Maar ik doe het ook op straat, onderweg en in de trein. Laatst betrapte ik me zelfs in de collegezaal. Gewoon midden in de les!

En op het werk ben ik net zo schuldig. Als het onder m’n bureau niet lukt, duik ik stiekem het koffiekamertje in. Eerst goed kijken of er niemand in de buurt is natuurlijk. Of niemand kijkt. Dan leun ik tegen de koffiemachine aan en ga ik even kort aan de slag.

Als ik opeens de deur hoor open gaan, grijp ik naar m’n schijnheilige blik. Een pose waarbij ik mijn benen gekruist houd en van geen kwaad bewust om me heen tuur. Zo onopvallend mogelijk fluit ik er nog een vrolijk deuntje uit: “Sha-la-lie, sha-la-laa”. Alsof er helemaal niks aan de hand is.

Maar er is natuurlijk wel wat aan de hand.

Het moet er uit: ik ben gewoon verslaafd. Ik heb geprobeerd te stoppen. Maar dan kom ik aan. Word ik chagrijnig. Ga ik zweten. Raak ik zenuwachtig en kortademig. Krijg ik trillende handjes. Dat soort dingen.

Shit, hee. Ik haat de informatierevolutie. Al die sms’jes, e-mails, krabbels,.. en sinds kort ook nog ’s dat zinloze getwitter. Maar vanaf nu ga ik afkicken. Ze zeggen dat toegeven de eerste stap is van ontwennen.

Ik hoop maar dat ze gelijk hebben.

Dit bericht is geplaatst op maandag 8 februari 2010 om 12:54 onder de categorie TomTalk.nl. Reacties op dit bericht kunnen gevolgd worden via de rss-feed. Je kunt een reactie of een trackback plaatsen.