Maandagochtend, 7 uur. Alsof dat op zichzelf nog niet straf genoeg is. M’n oogleden plakken nog half door zand doordrenkt aan elkaar. Toch weet ik de weg naar m’n laptop te vinden. Na een druk op de linkerknop van ‘t Senseo-apparaat is het tijd voor m’n dagelijkse ochtendritueel.
Facebook, check. Twitter, check. Hyves, check. Hotmail,..
Toch nog even een keer in m’n ogen wrijven. En een slok cafeïne. Tientallen nieuwe e-mails! In één nacht tijd. Wat heb ik gedaan om dat opeens voor elkaar te krijgen, vraag ik me zelfgenoegzaam af.
Maar wanneer ik het digitale postvakje open, ontdek ik tot grote schrik dat het niet om fanmail gaat. Ik ken deze afzender al. Geen goed nieuws.
Van meneer of mevrouw Mail Delivery Failure krijg ik wel vaker post. Maar zoveel in één keer? Delete, delete, delete,..
En dan opeens tussen al het ongein een ander bericht. Of ik door heb dat ik spam-mailtjes verstuur. “M’n mailbox staat stijf van al je e-mail over viagra”, grapt een oude collega.
Even flink graven door m’n hoofd op deze vroege ochtend. Wat heb ik verkeerd gedaan dan? Normaal let ik altijd zo op. Kettingmail verwijs ik standaard naar m’n virtuele prullenbak en ik klik nooit op dubieuze advertenties. Onduidelijke bijlagen in e-mails open ik al helemaal niet. En ook digitale envelopjes met ‘exclusieve’ naaktfoto’s van Paris Hilton laat ik dicht. Zelfs als Paris ze me persoonlijk toestuurt.
Maar dan weet ik het weer. In de roes van m’n verslaving moest ik zo nodig vreemd inloggen van ‘t weekend. Kennelijk vanachter een besmette laptop. Heeft dat onding m’n wachtwoord afgekeken en is ‘t op eigen houtje Viagra-pillen gaan promoten?
Hoeveel slechter kan m’n week beginnen, pieker ik. De retourmails van verontwaardigde ontvangers stromen ondertussen binnen. “Hey joh, wat is dit nou weer?”, mailt een oude studiegenoot.
Ik ontvang opeens berichten van mensen die ik al in tijden niet gesproken heb. Toch wel een leuke bijkomstigheid, moet ik eerlijk bekennen. En zo verdwijnen m’n tranen van frustratie als sneeuw voor de zon. Ze maken plaats voor een glimlach op m’n gezicht, die vaag reflecteert in ‘t lcd-schermp van m’n laptop. En dan zie ik opeens een e-mailbericht waar de hartkloppingen me bijna van m’n bureaustoel doen aftrillen.
Het is een e-mail van Peter. Nog even check ik of ik niet aan het dromen ben. Een rode striem op m’n arm is het gevolg, maar ik ben klaarwakker. Het is écht een mail van Peter.
Dat is lang geleden, zucht ik. Na al die jaren, eindelijk weer contact? Terwijl dat zo’n lange tijd niet gelukt is. Al m’n Hyves en Facebook berichten ten spijt. Op een gegeven moment heb ik zelfs wat geld uitgetrokken om Peter een sms te versturen. Maar met m’n eerste echte goede schoolvriend heb ik nooit meer contact gekregen.
En nu opeens dit. “Hey oude pik. Is dit spam, of heb je aandelen in dat viagra bedrijf ofzo? Alles goed trouwens?”
Toegeven, klinkt niet als het startschot van een sentimentele reünie. Maar toch,..
Overladen door enthousiasme en vol goede moed klik ik op de reply-knop. Is al die spam van mij toch nog ergens goed voor geweest. Mijn berichtje typt zich vervolgens als het ware zelf. Zo gaat dat met oude vrienden. Jaren elkaar niet gesproken en toch vloeien de letters letterlijk over het scherm.
En dan,.. het heugelijke moment. Send.
Fout: De limiet is bereikt van het aantal verzonden berichten dat elke 24 uur mag worden verzonden. Probeer het later opnieuw.
